Rozwód? Stella nie potrafiła opisać, co poczuła, widząc papiery rozwodowe. Usiadła i zacisnęła dłonie na rąbku koszuli. – D-dlaczego? Podniosła wzrok, w końcu patrząc mu prosto w oczy. Nigdy wcześniej nie patrzyła na niego bezpośrednio, nawet gdy kochali się zeszłej nocy. W jego zimnych, lecz czarujących oczach zawsze czaił się onieśmielający dystans i chłód. Niczym wieczna góra lodowa, od której nikt nie mógł uzyskać litości ani miłości. Podobnie jak pracownicy w jego firmie, Stella bała się patrzeć mu w oczy. Jednak rozwód był poważną sprawą. Chciała wiedzieć, dlaczego nagle podjął taką decyzję. Nawet jeśli nie miała prawa odmówić, mógł przynajmniej podać jej powód… – Nie ma powodu. W jego tonie nie było żadnych emocji. Wstał powoli i omiótł ją wzrokiem, roztaczając wokół siebie przytłaczającą aurę. – Podpisz, gdy przeczytasz. Wzrok Stelli padł na umowę rozwodową. Zamiast ją wziąć, spuściła głowę, wyglądając na dość bladą. Zapanowała chwilowa cisza. Weston patrzył na jej upiornie bladą twarz, ale ona wciąż milczała. Przypomniała mu się zeszła noc. Chwycił ją z ogromną siłą i było oczywiste, że czuła dyskomfort. Ale jej palce zacisnęły się mocno na prześcieradle, mimo że była tak blada. Nie wydała z siebie ani dźwięku, nawet gdy prawie rozerwała pościel. Nie zamknęli okien, ale zasłony były zaciągnięte. Kiedy wiatr poruszył zasłonami i światło księżyca rozlało się po ciele Stelli, Weston nie był pewien, czy to blask księżyca był zbyt blady, czy może Stella była po prostu zbyt osłabiona. Z tą myślą jego spojrzenie złagodniało, a czoło się wygładziło. – Dam ci trochę czasu, żebyś się do tego przyzwyczaiła. Na razie możesz tu zostać. Nawet po wyjściu mężczyzny Stella wciąż siedziała skurczona na krześle. Objęła kolana i wpatrywała się w papiery rozwodowe. Czuła suchość w oczach. Przynajmniej był skłonny dać jej trochę czasu, by ta rzeczywistość do niej dotarła. To było wystarczająco litościwe jak na tak powściągliwego człowieka, że nie wyrzucił jej natychmiast… więc czy powinna czuć się zadowolona? W szpitalu… Stella nie miała czasu na smutek. Roger Sealey był w trakcie leczenia. Stella stała przed jego oddziałem i patrzyła na leżącego tam wątłego młodego mężczyznę. Czuła nuty wyczerpania, goryczy i lekkiego strachu. Uniosła telefon i zastanowiła się przez chwilę, zanim zadzwoniła do Westona. Może rozwód dał jej determinację i odwagę; chciała, by Weston dotrzymał jej towarzystwa, skoro na razie wciąż był jej mężem… Czy zrobiłby to? Sygnał zajętości był jej odpowiedzią. Stella bezradnie oparła się o lodowatą ścianę. Jakaś sylwetka przemknęła obok niej, a oburzony kobiecy głos wrzasnął: – Weston Ford, jestem teraz w szpitalu. Jeśli nie chcesz, żeby coś stało się dziecku w moim brzuchu, przyjedź do mnie natychmiast. Stella natychmiast się wyprostowała. Myślała, że się przesłyszała. Weston… Ford? Jej umysł był kłębowiskiem emocji, więc nie usłyszała wyraźnie niczego poza nazwiskiem. Czy chodziło o jej męża, tego Westona Forda? Stella podniosła wzrok i natychmiast rozpoznała w kobiecie ostatnio popularną celebrytkę, Guinevere Cohen. Gdy Stella wsłuchiwała się w kapryśny ton kobiety, jej pięści lekko się zacisnęły, a serce wypełniła gorycz.