Stella nie mogła powstrzymać się od myśli: kiedy zaczęła żywić to błędne przekonanie, że Weston może ją lubić? Może to przez chwile takie jak ta i te nieznaczące drobne gesty. Mężczyzna zaskakiwał ją, mieszał jej w uczuciach, a potem wycofywał się chłodno, zostawiając ją zupełnie samą. Po pobraniu krwi Weston puścił ją. – Możesz zobaczyć Rogera po zakończeniu operacji Gwen. Oczy Stelli rozszerzyły się, po czym spuściła wzrok i mruknęła w odpowiedzi: – Rozumiem. Zawsze miał tę zdolność, by w jednej sekundzie ją podnieść na duchu, a w następnej podeptać. Pielęgniarka spakowała swoje narzędzia. – Proszę przyciskać ten wacik przez kilka minut. Wszystko będzie dobrze, gdy krwawienie ustanie. Słysząc to, Stella wstała i grzecznie jej podziękowała. Gdy pielęgniarka wyszła, Stella zwróciła się do Westona. – Panie Ford, spakowałam swoje rzeczy w rezydencji. Kiedy pójdziemy odebrać akt rozwodu? Kiedy pierwszy raz wspomniał o rozwodzie, fantazjowała jeszcze o próbie ratowania ich małżeństwa. Ale teraz, gdy pojawiła się Guinevere, chciała tylko trzymać się od niego z daleka. Słysząc jej słowa, Weston spojrzał prosto na nią. Wpatrywał się w nią przez chwilę, po czym powiedział: – Prawnik cię poinformuje. Stella skinęła głową. – Dobrze. Nie okazała żadnego oporu, jakby w pełni zaakceptowała tę decyzję. Minęła Westona, zamierzając wyjść. Oczy Westona pociemniały i nagle zawołał za nią: – Powiedziałem, że możesz zobaczyć Rogera dopiero, gdy Gwen będzie bezpieczna. Stella zatrzymała się i zacisnęła usta, po czym wyjaśniła: – Nie idę do niego. Stała do niego tyłem i nie odwróciła się nawet, gdy mówiła. Weston wsunął rękę do kieszeni spodni i podszedł do niej. – Dokąd idziesz? Gdy Stella poczuła, że się zbliża, a poczucie osaczenia wzrosło, nagle się zbuntowała. – Nie muszę się panu z tego spowiadać, prawda, panie Ford? Skoro brali rozwód, nie miał już prawa jej kontrolować. Weston był przez chwilę oszołomiony. Wpatrywał się w jej plecy, po czym wrócił do swojej powściągliwej postawy. – Rób, co chcesz. Minął ją i więcej na nią nie spojrzał. *** Stella w rzeczywistości nie wiedziała, dokąd może pójść. Chciała tylko uciec od Westona i jego dusznej aury. Błąkała się bezmyślnie po szpitalu, myśląc tylko o Rogerze. Weston obiecał już, że zapłaci za resztę rachunków medycznych Rogera, więc Stella nie miała prawa go przesłuchiwać, nawet jeśli zdradzał ją w trakcie ich małżeństwa. Jej uczucia wydawały się nieistotne w porównaniu z tak realnymi problemami. Z głową pełną myśli Stella nie zauważyła mężczyzny na wózku inwalidzkim przed sobą. Zabłądziła na ścieżkę w tylnym ogrodzie, a gdy się mijali, przypadkowo wpadła na wózek mężczyzny, ponieważ przejście było zbyt wąskie. Bam! Odzyskała przytomność umysłu i natychmiast przeprosiła. – Przepraszam, zrobiłam panu krzywdę? – Nic mi nie jest, proszę się nie martwić. – Czysty i łagodny głos ukoił niepokój Stelli. Na wózku siedział przystojny mężczyzna o eleganckich rysach i ciepłym uśmiechu. Wyglądał nawet na zmartwionego, gdy patrzył na Stellę. – Nie wygląda pani najlepiej. Źle się pani czuje? Stella potrząsnęła głową, ale nagle twarz mężczyzny zaczęła się rozmywać, a ona widziała podwójnie. Jej ciało zaczęło się chwiać. Skutki oddania krwi zdawały się dawać o sobie znać i jej świat pociemniał, gdy zemdlała. Kiedy się obudziła, leżała na sali szpitalnej. Mężczyzna na wózku zniknął, a na jego miejscu stał Weston. Stella czuła zawroty głowy i podniosła się drżąc. – Co mi się stało? Jej umysł nie funkcjonował w pełni, więc nie zauważyła, jak mrocznie wyglądał Weston. Kiedy w końcu odzyskała zmysły, usłyszała niski głos mówiący: – Jesteś w ciąży. Zostało to powiedziane tonem stwierdzającym fakt. Weston położył przed nią wynik badania krwi. – Kazałem wysłać próbkę twojej krwi do badania po pobraniu. Stella wpatrywała się prosto w raport, jej oczy rozszerzyły się i nie była w stanie wydusić słowa. Zagadkowym tonem mężczyzna powtórzył: – Jesteś w ciąży.