VOKTOR Kątem oka zauważyłem, jak zesztywniała, a jej twarz stała się bladsza niż zwykle, gdy wpatrywała się w swojego przyrodniego brata. – Dlaczego wciąż tam siedzisz? Wstawaj – warknąłem, popychając drzwi i wysiadając. Jego uśmiech się poszerzył — nie do mnie, ale do Elary. Ten uśmiech mi się nie podobał. – Chodź tutaj – powiedziałem. Oderwała wzrok i podeszła, ze spuszczonymi oczami, pełna waha