ELARA Gdy wysiedliśmy, na zewnątrz było mnóstwo ludzi. Moje serce zaczęło pędzić. Jasne światła błyskały. Głośne kliknięcia. Dziwny sprzęt. Tyle par oczu. Zamarłam na sekundę, instynktownie kuląc się w sobie, ale dłoń Voktora zacisnęła się na mojej talii, dając mi oparcie. Zaborczy. Ochronny. Jego palce wbiły się w mój bok, jakby czuł panikę narastającą w mojej piersi. „Wszystko jest w porządku”,