VOKTOR Nigdy nie może się dowiedzieć, co wydarzyło się zeszłej nocy. Wpatrywała się w tę smugę, jakby jej umysł próbował nadać temu pozory bezpieczeństwa – i ponosił porażkę. Powinienem był się umyć. Pomyśleć. Odetchnąć. Ale tego nie zrobiłem. A teraz patrzyła na mnie, jakby nie wiedziała, kim jestem. Jakby w środku pękała. Wyciągnąłem rękę. – Elaro... Wzdrygnęła się. Moja klatka piersiowa pękła.