ELARA – Elaro – zawołał. Odwróciłam się. Był bez koszuli. Zaparło mi dech. Wybuchła panika – wcisnęłam twarz w poduszkę, ukrywając łzy. Nie mógł tego zobaczyć. Nie mógł. Kiedy uznałam, że już nie płaczę, usiadłam. On już tam był. Z dłońmi na moich ramionach. Z twarzą stężałą w furii. Co takiego zrobiłam? Czy wiedział? Czy zamierzał... mnie uderzyć? – Kto ci to zrobił? – Jego głos był cichy, wycedz