POV: Trzecia osoba. Ostry skurcz chwycił żołądek Westona w chwili, gdy wyszedł z windy kancelarii prawniczej. Palący kwas podszedł mu do gardła, pozostawiając gorzki, metaliczny posmak w ustach. Położył dłoń na brzuchu, mocno uciskając przez materiał skrojonego na miarę garnituru, by stłumić pulsujący ból. Każde pchnięcie bólu służyło jako ostre fizyczne przypomnienie o nieobecności Sutton. Kiedyś zarządzała jego dietą z cichą, drobiazgową precyzją. Ilekroć miał nawrót dolegliwości, zawsze miała przygotowany ciepły termos z łagodzącą herbatą imbirową. Kiedy wyjeżdżała w podróże służbowe, dbała o to, by zamawiać lekkie, lekkostrawne posiłki z dostawą prosto do jego biura. Ale odkąd wysłał ją do Szpitala Psychiatrycznego Elmridge, jego żołądek zdradzał go raz za razem. Uleganie zachciance Lydii na pikantne jedzenie poprzedniej nocy było poważnym błędem. "Wes!" Lydia zagrodziła mu drogę, zanim zdążył dotrzeć do drzwi swojego biura. Miała na sobie nieskazitelny, wyćwiczony uśmiech, a jej postawa była zrelaksowana i zachęcająca, gdy stanęła mu na drodze. "Jeszcze nie jadłeś, prawda? Pieczona jagnięcina w restauracji po drugiej stronie ulicy jest niesamowita. Chodźmy spróbować." Weston zesztywniał. Na samą wzmiankę o ciężkim, tłustym mięsie jego żołądek przewrócił się z protestem. "Nie", odpowiedział sztywnym tonem. "Muszę zabrać z domu kilka akt. Niania coś dla mnie ugotuje." Radosna fasada Lydii zmieniła się w ułamku sekundy. Jej ramiona opadły, a jej jasne oczy zaszły mgłą, napełniając się nagłymi, lśniącymi łzami. Spuściła wzrok, a jej dolna warga drżała, gdy załamywała ręce. "Wracasz do pustego domu, bo Sutton wciąż odmawia powrotu? Czy ona nadal jest na mnie zła?" "Powiedziałem, że niania się tym zajmie", powtórzył Weston, próbując ją wyminąć. "Wybrałaś już przedszkole dla Stelli?" Na wzmiankę o córce Lydia wydała z siebie zdławiony szloch. "Dzięki, Wes. Bez ciebie naprawdę nie wiedziałabym, jak sobie z czymkolwiek poradzić w tym mieście. Ten potwór... mój były mąż... tak bardzo chciał chłopca. Kiedy dowiedział się, że będę miała dziewczynkę, traktował mnie jak śmiecia. Bił mnie. Wrzeszczał na mnie, aż zdarł sobie gardło. Stella przeżyła tylko dlatego, że jest wojowniczką." Zamilkła, pozwalając łzom przelać się przez rzęsy i spłynąć powoli po starannie przypudrowanych policzkach. "Żyłam w czystym terrorze każdego jednego dnia. Nadal budzę się z krzykiem z powodu koszmarów. Samotne wychowywanie dziecka z autyzmem... to miażdży moją duszę, Wes. Ale potem przypominam sobie mojego ojca. Przypominam sobie o poświęceniu, jakiego dokonał dla twojej rodziny." Weston zamarł w bezruchu. Wzmianka o ojcu Lydii była jej ostateczną kartą atutową, a ona zagrała nią z niszczycielską precyzją. Gdyby pan Stafford nie oddał nerki ojcu Westona, jego ojciec już przed laty leżałby w grobie. Ciężar tego ratującego życie długu ciążył na sumieniu Westona. Jego sztywna postawa złagodniała. Irytacja wywołana refluksem kwasowym ustąpiła miejsca głębokiemu poczuciu obowiązku. Spojrzał na zalaną łzami twarz Lydii i wypuścił długie westchnienie. "Nasze rodziny łączą nierozerwalne więzy, Lydie. Wiesz o tym. Nie powinno już być między nami takich słów jak 'dziękuję'. Jeśli ty lub Stella będziecie kiedykolwiek czegoś potrzebować, po prostu daj mi znać." Lydia otarła oczy, zerkając na niego przez rzęsy. Ciemna, drapieżna kalkulacja błysnęła w jej spojrzeniu, ukryta za maską pokornej bezbronności. "Jeśli naprawdę tak myślisz, to pozwól mi wrócić z tobą do domu. Pozwól mi dziś dla ciebie ugotować." Weston zmarszczył brwi. "Nie kłopocz się, Lydie. Muszę tylko wziąć moje akta." "Proszę, Wes", nalegała, robiąc krok bliżej i lekko dotykając jego przedramienia. "Pomogłeś nam wczoraj znaleźć miejsce. Poza tym Stella narobiła bałaganu w nowym domu Sutton. Wiem, że moja ręka ucierpiała w trakcie, ale nadal czuję się okropnie z powodu tego, co zrobiła moja córka. Pozwól mi zrobić ci posiłek. Potraktuj to jako konieczne przeprosiny za kłopoty, jakich przysporzyłyśmy Sutton." Weston spojrzał na nią z góry. Jego żołądek znów zapulsował bólem, mącąc jego myśli. Jego rozumowanie zaczęło się wypaczać pod wpływem jej manipulacji. W jego umyśle pozwolenie Lydii na ugotowanie posiłku w jakiś sposób wyrównywało szale. Sutton zraniła Lydię w rękę podczas ich konfrontacji; Stella porysowała ściany Sutton. Jeśli Lydia teraz zadośćuczyni, konto będzie czyste. "W porządku", Weston w końcu ustąpił, wypuszczając z siebie zrezygnowany oddech. "Po prostu wracajmy razem." Zwycięski uśmiech musnął kąciki ust Lydii, gdy zrównała z nim krok. Wiele mil stąd Sutton stała w ostrym, popołudniowym słońcu, wpatrując się w masywny, luksusowy bliźniak. Bolały ją stopy, a jej duch czuł się poturbowany po wyczerpującym, przygnębiającym poranku. Jej pierwsze trzy aplikacje na korepetytorkę okazały się całkowitą porażką. Jeden rodzic drwił z jej pochodzenia, inna matka wyrzuciła ją, ponieważ mąż wciąż gapił się na nogi Sutton, a trzeci klient zdążył już kogoś zatrudnić, zanim dotarła na miejsce. Ten imponujący dom na zamożnych przedmieściach był jej ostatnim, desperackim tropem na ten dzień. Ogród od frontu był nieskazitelny, mógł poszczycić się starannie przystrzyżonymi żywopłotami i rozległym podjazdem. Sutton podeszła kamienną ścieżką i sięgnęła po ciężką, mosiężną kołatkę na drzwiach wejściowych. Zanim jej knykcie zdążyły uderzyć w metal, zrozpaczone, histeryczne wrzaski kobiety przebiły się przez grube drewno. "Diego, czego ty ode mnie chcesz?!" krzyczała kobieta. "Prosiłeś o udka z kurczaka! Poszłam na ten elegancki targ, stałam w kolejce, stałam przy gorącym piecu całe popołudnie, a ty teraz patrzysz na mnie i mówisz, że ich nie chcesz? Zrezygnowałam z kariery! Zostałam pełnoetatową gospodynią domową tylko po to, żeby ci usługiwać, a ty traktujesz mnie jak śmiecia! Moje serce pęka!" Ciężkie drzwi nagle otworzyły się do wewnątrz, omal nie miażdżąc nosa Sutton. Zachwiała się w tył, w samą porę łapiąc równowagę. Nastoletni chłopak wypadł z domu. Miał na sobie luźną koszulkę poplamioną ciemnymi kropkami od coli. Jego wyraz twarzy był maską lodowatej, absolutnej obojętności. Nawet nie mrugnął na widok nieznajomej stojącej na jego ganku. "Diego! Jeśli zejdziesz po tych schodach, przysięgam, że w tej chwili się zabiję!" wrzasnęła kobieta z korytarza, a jej twarz była czerwona i umazana tuszem do rzęs. Chłopak zignorował tę dramatyczną groźbę. Rzucił Sutton krótkie spojrzenie pełne zimnej pogardy, po czym wsunął ręce do kieszeni i przepchnął się obok niej w stronę podjazdu. Sutton patrzyła, jak odchodzi. Arogancja, uparta postawa, czysty bunt — to wszystko złożyło się w jej mózgu w jedną całość. Skrzyżowała ramiona i mruknęła pod nosem: "Kretyn?" Diego zamarł w bezruchu. Jego trampki zapiszczały, zatrzymując się na chodniku. Powoli odwrócił głowę, a jego ciemne oczy wbiły się w twarz Sutton. Tępe, apatyczne szkliwo w jego spojrzeniu prysło. Elektryzująca iskra autentycznego rozpoznania rozbłysła w jego wzroku. Kącik jego ust drgnął w półuśmieszku. "Berserkerka?" Zanim Sutton zdążyła odpowiedzieć, histeryzująca matka wybiegła z domu. Elena Navarro chwyciła syna za ramię, a jej oczy biegały między Diego a obcą kobietą stojącą na jej ganku. Ociekając aroganckim podejrzeniem, Elena spojrzała gniewnie na Sutton. "Kim pani jest? Czego pani chce?" "Jestem korepetytorką", powiedziała spokojnie Sutton. Rozpięła swoją torbę i wyciągnęła referencje, podając je do przodu. "Przyszłam na rozmowę. Możemy zacząć od lekcji próbnej. Z obopólną korzyścią." Elena nawet nie spojrzała na papiery. Zadrwiła, machając ręką, jakby odganiała bezpańskiego psa. "Proszę wynoś się z mojej posesji. Nie potrzebujemy pani. Znaleźliśmy już kogoś innego. Nie wiem, co to za oszustwo, ale musi pani natychmiast wyjść". Szarpnęła ramię Diego, próbując pociągnąć go z powrotem w stronę drzwi wejściowych. "Wchodź do środka, Diego." Diego zaparł się nogami. Uwolnił ramię z uścisku matki. Zaskakując obie kobiety, stanął między nimi i stanowczo zainterweniował. Wyciągnął smartfon z kieszeni, a jego kciuk przesuwał się po ekranie. Nawet nie zadał sobie trudu, by podnieść wzrok i spojrzeć matce w oczy. "Zostaw ją." Elena sapnęła, a szczęka jej opadła. "Co ty właśnie do mnie powiedziałeś?" "Powiedziałem, zostaw ją", powtórzył Diego surowym, nieustępliwym tonem. "Mam dość tej niekończącej się parady bezużytecznych korepetytorów, których wciąż tu sprowadzasz. Oni tylko owijają w bawełnę. Myślę, że ona jest w porządku. Robimy lekcję." Nie czekając na pozwolenie, Diego odwrócił się na pięcie i pomaszerował z powrotem do domu, zostawiając matkę stojącą w osłupieniu. Elena piorunowała Sutton wzrokiem, a jej klatka piersiowa falowała z niewyjaśnioną wrogością, ale niechętnie odsunęła się na bok, by pozwolić nowej korepetytorce wejść. Sutton podążyła za Diego przez rozległy, dudniący echem dom i po szerokich schodach. Weszli do jego sypialni. Przestrzeń była strefą katastrofy — ubrania przerzucone przez krzesła, puste opakowania po przekąskach zaścielające podłogę i ogromny telewizor z płaskim ekranem dominujący na najdalszej ścianie. Diego natychmiast opadł na swoje niepościelone łóżko. Chwycił plastikowy kontroler do gier wideo z materaca i patrzył tępo w ekran. "Możesz usiąść", ostrzegł chłodno, opierając kciuki na joystickach. "Ale i tak nie możesz mi pomóc. Nic, czego mnie nauczysz, nie ma znaczenia." Sutton nie kłóciła się. Spokojnie omiotła wzrokiem pokój, dostrzegła solidne drewniane krzesło wsunięte pod biurko i zaciągnęła je na bok łóżka. Usiadła, stawiając stopy twardo na dywanie. Skrzyżowała ramiona, wbijając wzrok bezpośrednio w jego twarz z niezachwianą pewnością siebie. Pochyliła się bliżej, ściszając głos do cichego, intensywnego szeptu. "A co, jeśli mogłabym ujawnić zbrodnie w Szpitalu Psychiatrycznym Elmridge?" Plastikowy kontroler wyślizgnął się z rąk Diego. Uderzył o twardą drewnianą podłogę z głośnym, ostrym brzękiem. Chłopak zesztywniał. Powoli opuścił głowę, a jego ciemne włosy opadły do przodu, ukrywając oczy. Jego kręgosłup wygiął się głęboko, gdy zgarbił się nad kolanami, a całe jego ciało drżało w cichym, boleśnie tłumionym cierpieniu. Sama wzmianka tej nazwy przebiła się przez gruby pancerz, który nosił. Na korytarzu drzwi sypialni pozostały uchylone zaledwie na cal. Elena stała w cieniu, wstrzymując oddech, gdy z niepokojem zaglądała przez wąską szczelinę. Jej oczy rozszerzyły się w zdumionym szoku. Obserwowała, jak Sutton przesuwa przez biurko gruby, podstawowy test akademicki. Obserwowała, jak jej notorycznie agresywny, zbuntowany syn — ten sam chłopak, który rzucał podręcznikami w swoich poprzednich instruktorów — posłusznie podnosi długopis i zaczyna pracować. To nie miało żadnego sensu. Zaledwie tydzień temu zabrała Diego ze Szpitala Psychiatrycznego Elmridge. Pobyt w ośrodku miał wyleczyć jego gwałtowny temperament, ale wrócił zimniejszy i bardziej wściekły niż kiedykolwiek. Nienawidził wszystkich. Nienawidził jej. A jednak teraz, tutaj, całkowicie podporządkowywał się poleceniom obcej, nieznanej kobiety. Głęboka paranoja zakorzeniła się w umyśle Eleny. Jej paznokcie wbiły się w drewnianą framugę drzwi. Patrzyła obsesyjnie w tył głowy Sutton. Jak ta kobieta zyskała tak natychmiastowy szacunek? Dlaczego Diego zatrzymał się w miejscu na zewnątrz? Przerażająca myśl rozkwitła w mrocznych zakamarkach jej mózgu. Musiały się znać. Nie było innego wyjaśnienia tej dziwacznej dynamiki. Jej mąż, Carlos, był bogatym, wpływowym mężczyzną, który tygodniami przebywał poza domem w podróżach służbowych. Płacił rachunki, ale miał sekrety. Oddech Eleny przyspieszył, gdy dziko kwestionowała tożsamość kobiety siedzącej w sypialni jej syna. Czy ta tak zwana korepetytorka była w rzeczywistości sekretną kochanką Carlosa, posadzoną w ich domu, by z niej drwić?