„Mów” – rozkazał Weston, a jego ton był oschły i zimny, gdy przyciskał telefon do ucha. Przez sekundę w słuchawce panowała martwa cisza. Szorstki ton zaskoczył Lydię, więżąc słowa w jej gardle. Weston odsunął telefon, sprawdził identyfikator dzwoniącego i zobaczył imię świecące na ekranie. Wypuścił powietrze, łagodząc głos. „Co się dzieje? Dlaczego jeszcze nie śpisz o tej porze?” „Wes...” Głośny,