Perspektywa Rhetta. Zamykam drzwi do pokoju i wchodzę do środka; Callum idzie przede mną. Kieruje się do swojego łóżka, a ja idę za nim, stawiając jego torbę – tę, którą za niego niosłem – u stóp materaca. Ostrożnie siada, po czym zarzuca nogi na łóżko. – Najpierw zdejmij buty – mówię automatycznie. – Ech, znowu to samo! – Jęczy dramatycznie, odchylając głowę do tyłu. – Czy ranny człowiek nie może