Punkt widzenia Rhetta. — Cześć, tato. Dobrego popołudnia. Alaric Vance podnosi wzrok znad telefonu. Na jego szerokim nosie spoczywają okulary w cienkich oprawkach, których zaczął potrzebować dwa lata temu. Unosi dłonie i przesuwa je nad głową. — Rhett, witaj. Siadaj. Mruczę podziękowanie i odsuwam krzesło. Przypominam sobie, by ważyć każde słowo w obecności ojca, wiedząc, że jedno niefortunne zdan