Perspektywa Rhetta Nagle znów stoję przed ojcem, gdy przyjechał mnie odebrać. Miałem łzy w oczach, na sobie inne ubrania niż dzień wcześniej, a on po prostu się odwrócił i zaczął iść. Tak bardzo cieszyłem się, że mnie zabrał, że zostawiam to koszmarne doświadczenie za sobą, że szedłem za nim bez słowa. – Co chciałby pan zamówić, proszę pana? Tym razem naprawdę przeszedł samego siebie. Nie dość, że