Perspektywa Viktora — Spóźniłeś się — powiedziałem do Vespery. Opuściłem hol i wróciłem do gabinetu. — Wróciłem tak szybko, jak tylko mogłem — odpowiedział Vespera, idąc tuż za mną. — Nie dość szybko, Vespera. — Przysięgam, że… — DOSYĆ! — krzyknąłem. Wstąpiła we mnie wściekłość, ale nie na Vesperę, lecz na samego siebie. Gdybym tylko nie dobił targu z diabłem i poczekał chwilę, Vespera zdążyłby wr