KATYA ROK TEMU Idę korytarzem, polując na pana Donovana — mojego szefa, który ewidentnie ma frajdę z przekręcania mojego nazwiska. Wołkowa. Nie Wołkow. Dzięki za nic, tato. W zasadzie jedyną rzeczą, którą mi dałeś, było nazwisko, którego ludzie nie potrafią poprawnie wypowiedzieć. W chwili gdy mam zamiar skręcić za róg, ktoś wciąga mnie do otwartych drzwi. Omal nie krzyczę — dopóki go nie widzę. T