POV Donato --- Nie powinno mnie tu być. Mówię to sobie po raz setny, opierając się o framugę drzwi i obserwując ją. Sienna. Nawet we śnie jest niespokojna. Jej palce zaciskają się na prześcieradle, a brwi są zmarszczone, jakby z czymś walczyła — z kimś. Może z przeszłością. Może z nami. A może ze mną. Część mnie ma nadzieję, że ona nigdy w pełni nie zrozumie, w co się wpakowała. Inna część — ta eg