Perspektywa Sienny --- Nie wiem, dlaczego czułam taki ucisk w piersi. To była tylko kolacja. Tylko kolacja z moją matką, siostrą i... jej mężem. A jednak dłonie mi się pociły, jakbym wchodziła na salę sądową. Siedziałam między Emilio a Lorenzo na tylnym siedzeniu eleganckiego czarnego samochodu. Donato prowadził w milczeniu, z oczami wbitymi w drogę, jakby wjeżdżał na terytorium wroga. Nie winiłam