Perspektywa Sienny Poranne powietrze było rześkie, gdy wyszłam na zewnątrz, a miasto wokół mnie cicho tętniło życiem. W powietrzu unosił się zapach świeżego deszczu, mieszając się z odległym aromatem kawy od pobliskiego ulicznego sprzedawcy. Szczelniej otuliłam się kurtką, a mój oddech zmieniał się w mgiełkę w chłodzie poranka. Mimo zimna czułam niepokój, a moje myśli plątały się wokół spraw, o których nie mogłam zapomnieć. Lorenzo Marchesi. Nie wiedziałam, dlaczego ciągle o nim myślę. Może chodziło o sposób, w jaki się poruszał, o tę niewymuszoną pewność siebie, albo o ten niepokojący uśmieszek, który sprawiał, że nie sposób było odgadnąć, co tak naprawdę siedzi mu w głowie. A może o fakt, że pojawił się znikąd, ogłaszając się moim wujem, jakby miał pełne prawo wkraczać w moje życie. Potrząsnęłam głową, odganiając te myśli, gdy zbliżałam się do swojej kliniki. Mały budynek stał w spokojniejszej części miasta; był azylem dla zwierząt, a w wielu aspektach także dla mnie. W chwili, gdy przekroczyłam próg, wypełniło mnie znajome ciepło. Zapach środków antyseptycznych i sierści był dziwnie kojący, stanowiąc jaskrawy kontrast dla burzy w mojej głowie. – Dzień dobry, doktor Sienno! – Sloane, moja asystentka, przywitała mnie wesoło zza biurka recepcji, a jej brązowe oczy błyszczały z rozbawieniem. – Wyglądasz na zmęczoną. Jakaś nocna impreza, na którą mnie nie zaproszono? – droczyła się, krzyżując ramiona z porozumiewawczym uśmiechem. Prychnęłam. – Jeśli przez imprezę rozumiesz leżenie bez snu i myślenie o ludziach, o których nie powinnam myśleć, to tak, to była szalona noc. Sloane roześmiała się, kręcąc głową. – Brzmi tajemniczo. Zawsze za dużo analizujesz, Sienno. Powinnaś czasem zrobić sobie przerwę. – Chciałabym móc – wymruczałam pod nosem, zanim założyłam biały fartuch. – Co mamy dziś w grafiku? – Standard. Kilka wizyt kontrolnych, szczepienia, a golden retrieverka pana Daltona potrzebuje kolejnej sesji rehabilitacji łapy. Skinęłam głową, czując, jak poranny stres nieco odpuszcza. Praca zawsze pozwalała mi odzyskać równowagę. Zwierzęta nie oceniały, nie prowadziły gier psychologicznych – były po prostu czystymi, prostymi istotami, które potrzebowały opieki i miłości. Gdy weszłam na zaplecze, by sprawdzić stan pacjentów po operacjach, zadzwonił dzwonek u drzwi. Sloane wyjrzała zza biurka i mrugnęła. – Eee… Sienna? Odwróciłam się, by zobaczyć, co ją tak zaskoczyło, i oddech uwiązł mi w gardle. W wejściu, skąpany w porannym świetle, stał Lorenzo Marchesi. Nie był sam. Po obu jego stronach kroczyły trzy potężne dobermany, a ich lśniąca, czarna sierść połyskiwała w świetle jarzeniówek. Stały nieruchomo, czujne i gotowe, emanując tą samą cichą autorytetą co ich właściciel. Lorenzo trzymał smycze z taką lekkością, jakby nic nie ważyły. Żołądek mi się ścisnął, choć nie byłam pewna, czy z niepokoju, czy z jakiegoś innego powodu. – Doktor Sienno – przywitał się Lorenzo głosem gładkim jak jedwab, ale z nutą, od której skóra mi cierpła. – Pomyślałem, że wpadnę na przegląd. Splotłam ręce na piersi, unosząc brew. – Pana psy są chore? Uśmiechnął się półgębkiem. – Nie. Ale nigdy nie zaszkodzi upewnić się, że są w doskonałej kondycji. Jego wzrok przesunął się po mnie, oceniający i nieczytelny. Nie tylko jego obecność mnie wytrącała z równowagi – chodziło o sposób, w jaki na mnie patrzył, jakby próbował rozwikłać coś ukrytego pod powierzchnią. Sloane odchrząknęła, przerywając napięcie. – Ja, ee, sprawdzę kalendarz – wymamrotała, po czym zniknęła na zapleczu, zostawiając mnie z nim samą. Westchnęłam i wskazałam na gabinet zabiegowy. – Tędy. Lorenzo ruszył za mną, a dobermany poruszały się w idealnej synchronizacji z nim. Ich zdyscyplinowanie było niemal przerażające – jak u doskonale wyszkolonych żołnierzy. W środku gestem poprosiłam, by wprowadził pierwszego psa na stół do badań. Lorenzo zrobił to bez wahania, kładąc dłoń na głowie psa w niemym poleceniu. Doberman posłuchał, wskakując na górę z gracją przeczącą jego rozmiarom. Skupiłam się na pracy, odsuwając na bok dyskomfort. Podczas gdy sprawdzałam bicie serca psa, jego mięśnie i stan sierści, Lorenzo opierał się o blat, obserwując mnie z leniwym zainteresowaniem. – Jesteś w tym dobra – mruknął. Prychnęłam. – To moja praca. – Mimo wszystko. Nie każdy ma tak pewną rękę przy stworzeniach takich jak one. – Wskazał na pozostałe dwa dobermany, które siedziały cierpliwie, wpatrzone we mnie swoimi bursztynowymi oczami. Zawahałam się, zanim napotkałam jego wzrok. – Dorastałam wśród zwierząt. One są dla mnie zrozumiałe. Lorenzo przechylił lekko głowę, a jego uśmieszek zmienił się w coś bardziej refleksyjnego. – Czy dlatego wybrałaś ten zawód? Skrzywiłam się. – Jakie to ma znaczenie? – Po prostu jestem ciekaw. Wypuściłam powietrze, przechodząc do następnego psa. – Zwierzęta nie udają kogoś, kim nie są. Nie kłamią, nie manipulują ani nie chowają się za maskami. One po prostu… są. I albo ci ufają, albo nie. Lorenzo milczał przez chwilę, po czym wymruczał: – To musi być miłe. Zamarłam, zerkając na niego. Coś mignęło w jego wyrazie twarzy – coś niemal odległego, jakby rozumiał, co mam na myśli, znacznie bardziej, niż był skłonny przyznać. Zanim zdążyłam nad tym za głęboko pomyśleć, skończyłam badanie i odsunęłam się. – Wszystkie są zdrowe. Nie mam żadnych zastrzeżeń. Lorenzo skinął głową, sięgnął do kieszeni i wyciągnął skórzany portfel. – Ile płacę? Zawahałam się, po czym pokręciłam głową. – Na koszt firmy. Uniósł brew. – Hojnie. – Po prostu nie chcę być ci nic dłużna. Zaśmiał się cicho, chowając portfel. – Uczciwe postawienie sprawy. Zebrał smycze, przygotowując się do wyjścia, ale zatrzymał się w drzwiach. Odwrócił się i zmierzył mnie wzrokiem; jego wyraz twarzy był nie do odczytania. – Uważaj, czym się interesujesz, Sienno. Żołądek mi się wykręcił. – Słucham? Znów się uśmiechnął, ale tym razem było w tym coś więcej – coś, co przypominało ostrzeżenie. – Do zobaczenia. Potem, bez słowa, wyszedł, a dobermany kroczyły w idealnej harmonii obok niego. Stałam jak sparaliżowana, a serce waliło mi o żebra. Co to, do cholery, miało znaczyć? I dlaczego odniosłam wrażenie, że Lorenzo Marchesi jest o wiele groźniejszy, niż mi się wydawało?