Perspektywa Sienny Powietrze dusiło. Gęste. Duszące. Trzy pary oczu utkwione we mnie, obserwujące, czekające. Ich milczenie było gorsze od krzyku, gorsze od wymówek. Moje własne słowa wciąż wisiały w powietrzu, uciskając mi klatkę piersiową niczym ciężar, którego nie potrafiłam zrzucić. – Co wy w ogóle do mnie czujecie? Nie zamierzałam tego tak ująć. Nie z drżącym głosem, nie z tak ogromną wrażliw