Perspektywa Sienny Nie mogłam oddychać. Dobra, może to zabrzmiało dramatycznie. Ale tak właśnie się czułam. Siedziałam na łóżku z kolanami podciągniętymi do klatki piersiowej, wpatrując się w światło księżyca wkradające się przez okno. Jesteśmy Donami, Sienno. Ich słowa wciąż zapętlały się w mojej głowie jak zacięta płyta, uniemożliwiając skupienie się na czymkolwiek innym. Powinnam być wściekła.