POV Sienny W momencie, gdy moje krzesło zgrzyta o twardą podłogę, w pokoju zapada głęboka cisza. Powietrze gęstnieje, naładowane czymś, czego nie potrafię nazwać – czymś niebezpiecznym i nieubłaganym. Trzy pary oczu śledzą mnie, gdy wstaję, a mój oddech więźnie gdzieś między buntem a niepewnością. Muszę wyjść. Muszę stąd uciec. Odwracam się w stronę drzwi, a każdy krok wydaje się cięższy od poprze