Przytrzymuję jej drzwi, gdy docieramy na parter. — Będzie czekał na zewnątrz. Spogląda na mnie. — Pan też nie wychodzi? — Muszę zjechać piętro niżej. Tam zaparkowałem samochód. — Oh. Dobrze. — Waha się. — Do zobaczenia jutro? — Coś w tym stylu. Spieszę się, ale nie jestem kutasem. Nie na tyle, by dosłownie wyrzucać ją z budynku, nieważne jak bardzo potrzebuję, żeby już poszła. A zwlekam tylko po c