Więc dlaczego w to nie wierzę? – To… bardzo miłe z pana strony. Niektórzy powiedzieliby, że aż nazbyt miłe. Jego usta zaciskają się w twardą linię. – Nie robię tego z „uprzejmości”, panno Mercer. Robię to, by mieć pewność, że wykonuje pani swoją pracę najlepiej, jak pani potrafi. Zmuszam się do powstrzymania uśmiechu i potakuję głową. – Oczywiście, panie Volkov. – To wszystko. Czekam, aż wrócę do