– Tak, panie Wołkow? – pytam niewinnie. Te bursztynowe oczy wypalają mi twarz, ale odmawiam spuszczenia wzroku. Jeśli chce mnie odrzucić, przyjmę to jak dorosła kobieta, zachowując choć cień godności. Jego szczęka się zaciska, a palce mocniej napierają na moje. – To nie jest dobry pomysł. Moje rozczarowanie łagodzi świadomość, że odrzucenie mnie nie przychodzi mu łatwo. Świadczy o tym niezwykle w