Zatrzymuje się na półpiętrze i odwraca się, by spojrzeć na mnie w górę. — Zostań. Ja się tym zajmę. To mnie on chce. — Czułość w jego głosie całkowicie zbija mnie z tropu. Przywykłam do słyszenia go wściekłego, poirytowanego, sfrustrowanego lub po prostu kompletnie beznamiętnego. Ale to? Brzmi niemal współczująco. — Tak, ale to moje dzieci wybrał na cel. Jak jakiś obrzydliwy, pieprzony drapieżnik.