Zostawiam go z jego świtą i znajduję Witalija w tym samym miejscu przy barze, gdzie go zostawiłem. — I co? — pyta w momencie, gdy mnie dostrzega. Opieram się o kontuar i odwracam w stronę tłumu. — Nie jestem jeszcze pewien, co się święci, ale… — Kłopoty wiszą w powietrzu? Omiatam wzrokiem drugą antresolę. Świta Romana wciąż siedzi w tej samej loży, ale jego samego tam nie ma. — I to spore. 16 NORA