Seraphina Bez wahania Declan podszedł do mnie i położył dłoń na moim ramieniu; był to gest zarówno opiekuńczy, jak i zaborczy. – Pani Vance – głos Declana był uprzejmy, lecz zimny jak lód. – Dawno się nie widzieliśmy. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam w niczym ważnym. Postawa Veroniki natychmiast uległa zmianie, a jej wrogość ustąpiła miejsca wyćwiczonemu uśmiechowi. – Panie Sterling, cóż za miła