VARKAS. Odsuwam się, a on ściska moje ramię. – Może nie jestem jak ten skurwiel, który widzi mnóstwo gówna, ale dokonasz wielkich rzeczy. – Uśmiecha się krzywo, a ja unoszę brew, lecz zanim zdążę odpowiedzieć, słyszę kroki i wyczuwam potężną aurę. – Przeszkadzam? – Odwracam się i widzę nikogo innego, jak samego Davora, który podchodzi do nas. – Dotarłeś – mówi Alaric, kładąc dłoń na ramieniu syna.