— Powiadomiłem wszystkich, którzy mogliby pomóc — powiedział Grigor. Grigor. — Lekarstwo? — zapytałam. To wydawało się logiczne. — Nie wiedzą. Ostatni zmarł w ciągu kilku minut. Dzięki Bogu, nie miałam nawet czasu, by rozbudzić w sobie nadzieję, że istnieje stąd jakieś wyjście. — Dobrze — wykrztusiłam. — Jego krew, to w niej zostaje — wyjaśnił Grigor. — Elara? Daj mi lekarza, kogokolwiek, proszę.