(Kaelen) Wataha zmieniła się, odkąd odeszła. Czułem to. Omegi przerywały rozmowy w korytarzach, gdy przechodziłem, ale kiedy mnie nie było, za moimi plecami słychać było szepty. — Oni wiedzą — warknął mój ojciec, uderzając dłońmi w moje biurko. — Wyjdź — rozkazałem mu. — Tracisz ich szacunek. — Jego twarz była czerwona, gdy odwrócił się na pięcie, nie mogąc zignorować mojego rozkazu. — Napraw to.