(Elara) — O jasna cholera, Alfa żyje — powiedział ktoś głosem bardziej spanikowanym, niż gdy on umierał. Opadłam na łóżko obok syna. Evren usiadł i uśmiechnął się do mnie szeroko. — Evren, co się stało? — wychrypiałam; mój głos był niepewny i zdradzał głębię mojego oszołomienia. Wciąż w to nie wierzyłam. Nie rozumiałam. — Te mrowienia we mnie. Chciały pomóc — wyjaśnił Evren. Czy on już zyskiwał ja