Brwi Kaelena uniosły się; ruch ten był powolny i celowy na tle płonącego hotelu. Z gracją przeszedł przez krawędź porcelanowej wanny, a lodowata woda spływała kaskadami po jego wyrzeźbionym torsie, gromadząc się przy bosych stópach. Kpiący półuśmiech igrał na jego ustach, gdy spoglądał na nią z góry. "Panno Caldwell, myślę, że ten gęsty dym z pożaru musiał pomieszać pani w głowie", zamyślił się, a jego głos był głębokim barytonem, który przebijał się przez przytłumiony ryk płomieni trawiących korytarz na zewnątrz. Strzepnął nadmiar wody z ciemnych włosów, a w jego bystrych oczach tańczył sceptyczny błysk. "Gdy tylko stąd wyjdziemy, zalecam zbadanie głowy." Zbywał ją, odrzucając jej śmiałą propozycję jako urojenia wywołane traumą. Sienna pozostała niewzruszona jego reakcją. Wciąż siedziała w lodowatej wodzie, śledząc wzrokiem jego ruchy. W poprzednim życiu patrzyła na niego wyłącznie przez zniekształcony pryzmat głęboko zakorzenionej zazdrości Damona. Dla reszty wyższych sfer w Valmont, Kaelen Vance był lekkomyślnym playboyem, mężczyzną, który trwonił swój prestiżowy rodowód na przelotne dreszczyki emocji i nic nieznaczące skandale. Sienna znała jednak dogłębnie prawdę. Słynna reputacja złego chłopca była niczym więcej jak tylko starannie skonstruowaną fasadą. Pod beztroskimi uśmieszkami i garniturami szytymi na miarę krył się błyskotliwy kamuflaż maskujący bezwzględnego geniusza biznesu. W ciągu zaledwie kilku krótkich lat Kaelen miał zaaranżować serię korporacyjnych manewrów, które rzucą ich największych rywali na kolana. Był bezdyskusyjnym złotym chłopcem rodziny Vance'ów, któremu pisane było kontrolować całe imperium. Jej kalkulacje wykraczały daleko poza zwykłe przetrwanie lub znalezienie potężnej sieci bezpieczeństwa. Poślubienie prawdziwego dziedzica rodziny Vance'ów nie tylko zapewniłoby jej chronioną przyszłość; byłoby również ostatecznym, wywołującym fale uderzeniowe aktem zemsty na jego zaciętym rywalu i przyrodnim bracie. Damon, z nieprawego łoża wyrzutek, wciąż błagający o aprobatę, nienawidził Kaelena. Sprzymierzenie się z nim pozbawiłoby Damona tej samej władzy i statusu, których osiągnięciu poświęcił Siennę. Emanując chłodną, niezachwianą pewnością siebie, Sienna podniosła się z lodowatej wody. Zrównała z nim swój wzrok. "Doskonale wiem, co mówię", odpowiedziała, a jej głos był opanowany i stanowczy. "Zgłoś się do mnie, gdy będziesz gotowy spojrzeć na to z mojej perspektywy. Trzymam miejsce dla mojego męża i nosi ono twoje imię." Zamiast się kłócić lub odpowiadać kolejnym ironicznym docinkiem, Kaelen po prostu złapał swoją ciężką, przesiąkniętą marynarkę z marmurowego blatu. Zarzucił jej ją na głowę, a wilgotny materiał natychmiast osłonił jej twarz przed gęstniejącą, toksyczną mgłą pełznącą pod framugą drzwi. "Owiń się", rozkazał Kaelen, a jego figlarne zachowanie przemieniło się w czysty autorytet. "Ekipa ratunkowa już tu jest." W tym samym momencie ciężkie drzwi łazienki roztrzaskały się, otwierając na oścież. Ekipa w pełni wyposażonych strażaków wtargnęła do pokoju, a ich latarki przebijały gęsty, czarny dym. Silne ręce wyprowadziły ich z apartamentu, przeprowadzając szybko przez piekło zrujnowanego korytarza i w dół schodów ewakuacyjnych. Przejście z dusznego, płonącego hotelu na pełną chaosu ulicę było wstrząsające. Zimne, nocne powietrze uderzyło w płuca Sienny. Syreny wyły w ogłuszającym chórze, a migające czerwone i niebieskie światła dziesiątek pojazdów uprzywilejowanych malowały w panice kaszlący tłum. Ratownicy medyczni otoczyli ich w chwili, gdy przekroczyli policyjną barykadę. Sanitariusz skierował Siennę na tył karetki pogotowia, świecąc latarką w jej oczy i sprawdzając skórę pod kątem obrażeń. "Proszę wziąć głęboki oddech", poinstruował ratownik. Po krótkiej, dokładnej ocenie, medyk odetchnął z ulgą i skinął głową. "Nie masz żadnych poważnych oparzeń. Tylko lekkie zatrucie dymem. Zabierzemy cię do szpitala dla pewności, ale nic ci nie będzie." Zanim Sienna zdążyła przetrawić ulgę, przy krawędzi strefy triażu wybuchło szaleńcze zamieszanie. "Sienna! Przepuśćcie mnie! To moja córka!" Warren Caldwell desperacko przedzierał się przez gęsty mur szepczących gapiów i policjantów. Jego siwe włosy były zwichrzone, a jego drogi garnitur wymięty i rozdarty na ramieniu. Prawie zderzył się ze zderzakiem karetki, a jego pokryta siateczką zmarszczek twarz wykrzywiła się w głębokiej, obezwładniającej uldze, gdy tylko na nią spojrzał. Jego drżące dłonie wyciągnęły się przed siebie, delikatnie dotykając jej pobrudzonych sadzą włosów. "Skarbie, nic ci nie jest?" wychrypiał, wzrokiem taksując ją z góry na dół w poszukiwaniu ukrytych ran. "Lekarz powiedział, że nie masz oparzeń. Dzięki Bogu. To musiało być przerażające, kochanie. Jestem tu z tobą." Ciepłe, trwałe pocieszenie jego dotyku roztrzaskało lodowy pancerz, który Sienna nosiła od momentu przebudzenia się w tej osi czasu. Miażdżące, duszące poczucie winy z poprzedniego życia uderzyło ją w klatkę piersiową jak cios. W jej poprzednim życiu Warren kochał ją tak mocno, że zrujnował własne zdrowie i porzucił zasady, by wspierać jej fatalne wybory. Ponieważ tego zażądała, rzucił cały ciężar imperium Caldwellów na przedsięwzięcia Damona. Jej ojciec zapracował się na wczesny, tragiczny grób, a jego serce nie wytrzymało ogromnego stresu związanego z finansowaniem niekończących się ambicji jej męża. Pamiętała sterylny zapach szpitalnej sali. Pamiętała dźwięk jego chrapliwego oddechu urywającego się na łożu śmierci, podczas gdy Damon sprawdzał przy drzwiach swój drogi zegarek, nie mogąc się doczekać przejęcia kontroli nad majątkiem firmy. Była tak niewiarygodnie ślepa. Wymieniła jedynego mężczyznę, który kiedykolwiek naprawdę ją kochał, na pasożyta. Emocjonalna tama puściła. Sienna opadła do przodu, a gwałtowne łzy żłobiły gorące ścieżki przez ciemny popiół na jej policzkach. Kurczowo chwyciła się krzepkiej, pełnej pocieszenia sylwetki ojca, wtulając twarz w jego pierś. "Tato", jej głos się załamał, brzmiąc szorstko i żałośnie. "Tato, tak mi przykro. Tak mi przykro." Warren przytulił ją mocniej, opierając brodę na jej głowie, źle interpretując źródło jej głębokiej skruchy. "Ciii, to już minęło. Jesteś bezpieczna. Mam cię. Koniec płaczu." Ich czułe, emocjonalne spotkanie zostało ostro zrujnowane w tej samej chwili, gdy znajomy głos przeciął zgiełk punktu zbornego. "Sienna! Dzięki Bogu!" Damon podszedł sprężystym krokiem. Wyglądał, jakby właśnie zszedł z wybiegu, a nie uciekł z płonącego budynku. Na jego nieskazitelnym, srebrzystoszarym garniturze nie było nawet śladu popiołu. Okulary w złotych oprawkach łapały ostre, pulsujące światła karetki. Emanował wyrachowaną, wysoce sztuczną paniką, a jego twarz wykrzywiała maska głębokiej troski. Gia podążała nerwowo tuż za nim, owinąwszy się ramionami w żałosnym przypływie kruchości. Damon wyciągnął ramię, próbując chwycić Siennę za bark. "Odchodziłem od zmysłów. Kiedy uświadomiłem sobie, że nie ma cię ze mną, niemal rozerwałem budynek na strzępy, próbując cię znaleźć." Łzy Sienny wyparowały w ułamku sekundy. Miażdżące poczucie winy, jakie odczuwała wobec ojca, zostało natychmiast zastąpione lodowatym, absolutnym obrzydzeniem. Cofnęła się o krok, usuwając się z zasięgu ramion Damona, jej ciemne oczy wbiły się w jego nieskazitelne ubranie. Brutalnie mu przerwała, zanim zdążył wygłosić kolejną wyreżyserowaną kwestię. "Dlaczego w ogóle o to pytasz?" zażądała odpowiedzi. W jej głosie nie było najmniejszego śladu szlochającej przed chwilą dziewczyny. "Celowo porzuciłeś mnie w płonącym pokoju, żeby uciec z Gią. Czy tylko teraz udajesz troskę, bo patrzą na nas kamery?" Damon wyraźnie się zawahał. Jego ramię opadło wzdłuż ciała, a perfekcyjna maska zsunęła się, obnażając przebłysk szczerej paniki. Spodziewał się dawnej Sienny – zdesperowanej, uwieszonej na nim dziewczyny, która broniłaby jego honoru i szukała wymówek dla jego tchórzostwa. Zamrugał, najwyraźniej wytrącony z równowagi śmiercionośnym jadem w jej spojrzeniu. Zmarszczki na czole Warrena pogłębiły się. Jego instynkty opiekuńcze obudziły się natychmiast. Puścił Siennę i zrobił pół kroku w stronę Damona, a jego głos zmienił się w niski, niebezpieczny warkot. "O czym ona mówi, Damon? Zostawiłeś moją córkę? Żądam satysfakcjonującego wyjaśnienia." "Panie Caldwell, błagam", wyjąkał Damon, wznosząc dłonie w uspokajającym geście. Rzucił gorączkowe spojrzenie dookoła. Kilku przedstawicieli wyższych sfer oraz reporterzy już zatrzymywali się, aby podsłuchać konfrontację. Zwrócił się z powrotem do Sienny z protekcjonalnym uśmiechem. "Sienna, dym uderzył ci do głowy. Twoje zdrowie jest teraz jedynym priorytetem. Zabierzmy cię do szpitala na pełne badania. Te nieporozumienia możemy omówić na osobności." Gia wyłoniła się zza pleców Damona, ściskając kurczowo swój szal. "On ma rację, Sienna. Wdychałaś mnóstwo dymu. Po prostu jedźmy do szpitala. Nie rób tu scen." Byli zdesperowani, aby zamieść nadciągający skandal pod dywan. W poprzednim życiu Sienna opuściłaby głowę i odgrywała rolę cichej, uległej ofiary, aby chronić wizerunek Damona. Ale teraz absolutnie odmówiła ponownego wejścia w tę rolę. Odwracając stalowe, bezlitosne spojrzenie od dwojga zdrajców, Sienna spojrzała w stronę szepczącego tłumu miejskiej elity. Bywalcy salonów w zniszczonych sukniach wieczorowych i biznesmeni w poplamionych sadzą smokingach obserwowali rozwój dramatu z nastawionymi uszami. Sienna podniosła głos, upewniając się, że jej słowa uniosą się ponad wycie syren. Głośno i publicznie oznajmiła prawdę. "Nieporozumienie?" powtórzyła, sarkastycznie kpiąc z jego wymówki. "Nie ma mowy o żadnym nieporozumieniu. Kiedy wybuchł pożar, mój rzekomy narzeczony porzucił mnie w zadymionym pokoju. Zamiast pomóc kobiecie, z którą rzekomo zamierza się ożenić, złapał moją najlepszą przyjaciółkę i uciekł schodami na dół. Cóż za niezwykła opowieść o męstwie! Dlaczego chowasz swoje bohaterstwo w cieniu, Damon?" Wśród zgromadzonego tłumu rozległy się głośne westchnięcia. To publiczne obnażenie zadało druzgocący, upokarzający cios w starannie budowany wizerunek Damona. "Naprawdę ją zostawił?" wyszeptała starsza kobieta na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. "Uratował zamiast niej jej najlepszą przyjaciółkę?" mruknął mężczyzna z czystym niedowierzaniem. "Ma szczęście, że Caldwellów w ogóle obchodzi jego istnienie, a on robi coś takiego?" Zaczerwieniony z wielkiego zażenowania, nieślubny syn gorączkowo i żałośnie szukał wymówki. Osąd elit był jedyną rzeczą, której obawiał się ponad wszystko inne. "To wcale nie było tak!" upierał się Damon, a jego głos unosił się w czystej desperacji. Zrobił krok do przodu, błagając publiczność w równym stopniu, co Siennę. "Dym mnie oślepił! Panował tam totalny chaos. Ledwo mogłem oddychać lub zobaczyć cokolwiek pół metra przede mną. Próbowałem cię stamtąd wyciągnąć, Sienna. Przysięgam ci, że przez pomyłkę złapałem niewłaściwą kobietę!" Spojrzał na Warrena, próbując sprzedać swoje rozpaczliwe kłamstwo. "Panie Caldwell, przysięgam. Zanim zorientowałem się, że to Gia, a nie Sienna, strażacy dosłownie zablokowali mi możliwość powrotu do środka. Próbowałem wrócić!" Gia natychmiast wtrąciła się, stając u boku Damona. Jej głos ociekał mdłą, fałszywą empatią. Spojrzała na Siennę szerokimi, pełnymi łez oczami. "Proszę, Sienna", błagała Gia, po mistrzowsku próbując ukazać się jako tragiczny, niezrozumiany ciężar. "Musisz odpuścić Damonowi. On po prostu starał się pomóc każdemu, komu mógł. Tam było przerażająco. Jeśli chcesz być na kogoś zła, obwiń mnie. To ja się potknęłam i go spowolniłam. Nie karz go za to, że próbował ocalić komuś życie." Złapała Damona za rękaw, upewniając się, że tłum widzi w niej bezinteresowną, broniącą kogoś przyjaciółkę. Jednak Sienna dostrzegła subtelne zaciśnięcie warg Gii. Zobaczyła samozadowolenie kryjące się za tymi sztucznymi łzami. Gia potajemnie rozkoszowała się wypaczonymi priorytetami Damona. Wiedziała, że Damon wybrał ją i z lubością obnosiła się z tym faktem prosto w twarz Sienny. Oczy Sienny stwardniały jak krzemień. Patrzyła z góry na kobietę, która zaaranżowała jej zgubę w poprzedniej osi czasu. Żar pożaru hotelowego za ich plecami był niczym w porównaniu z zimną wściekłością płonącą w jej piersi. Zbliżyła się do Gii, skracając dystans między nimi. Ciszej, tonem ostro tnącym napięte powietrze, tak aby tylko Gia i Damon mogli to usłyszeć, Sienna wypowiedziała swą obietnicę. "Zawsze jesteś tak dobra w odgrywaniu ofiary", wyszeptała, nie odrywając wzroku od drżącej sylwetki Gii. "Ale dziś wieczorem pokażę wszystkim, z czego tak naprawdę jesteś ulepiona."