Ledwo żywa leżałam na kanapie, przewijając filmiki z psami w poszukiwaniu inspiracji, kiedy ktoś zaczął walić do drzwi. Nie zamawiałam jedzenia. Yvaine nie miała dziś przyjść. A żeby dostać się na moje piętro, trzeba było mieć przepustkę, więc zostawało… Westchnąwszy, otworzyłam drzwi. No tak. Rhys Granger, wyglądający, jakby mu ktoś nasikał do szampana Moët & Chandon. – Nie – powiedziałam od razu