Z perspektywy Sienny Od razu rozpoznałam w nim Betę Romana – jego zastępcę zarówno w firmie, jak i w hierarchii watahy. Wyciągnął rękę, a ja ją uścisnęłam, zauważając jego stanowczy, ale nie onieśmielający uścisk. – Miło mi cię poznać – powiedziałam. – Dziękuję, że poświęciłeś dziś czas, aby mnie przeszkolić. Jego wyraz twarzy pozostał neutralny, ale coś w jego oczach sugerowało, że mnie ocenia. –