POV Seraphina Viktor przez krótką chwilę milczy. Po prostu mi się przygląda z tym samym nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Jego spojrzenie jest niezachwiane, ale w miarę jak cisza się przeciąga, staje się gęstsza i bardziej przytłaczająca. Żołądek mi się zaciska, a ja trwam w bezruchu. – Jedz – mówi w końcu, wskazując gestem na stół. Wahasz się przez moment, zaciskając palce na podołku. To prosta, b