Perspektywa Ofelii Kiedy egzekutorzy w końcu odjechali, cisza pochłonęła ruiny. Noc wciąż była gęsta od zapachu dymu i popiołu – mojego ognia, mojego grzechu. Jedna z funkcjonariuszek zaproponowała, że odprowadzi mnie do pobliskiego zajazdu, zaniepokojona, że mogłabym się załamać. Uśmiechnęłam się blado i powiedziałam jej, że chcę pobyć sama. I tak właśnie było. Ponieważ dla wilków takich jak ja –