Z perspektywy Ophelii Krzyk rozdarł świtową ciszę. Mój. Zanim zdążyłam się odsunąć, ciężkie ramię zacisnęło się wokół mojej talii, wciągając mnie z powrotem na solidną ścianę mięśni i ciepła za mną. „Czemu tak krzyczysz?” Głos tuż przy moim uchu był niski, szorstki i przesycony rozbawieniem. „Śpij jeszcze trochę”. Spać? Moje ciało było sztywne, serce waliło jak bęben. Jego zapach – zimna stal, spa