Z perspektywy Ofelii Uwolnione wreszcie od smrodu alkoholu i strachu, wilki miały chwilę na oddech, zanim uznałam, że ich kara jeszcze się nie skończyła. – Wstawać – warknęłam. Mój głos niósł w sobie ostrość mojego wilka, i nawet w połowie pijane kundle z Ironcross zerwały się na równe nogi, jakby pociągnięte niewidzialnymi łańcuchami. Przez ułamek sekundy wyglądali na ulżonych – głupcy myśleli, ż