KAT Kostas nastąpił na rozbite szkło i, zataczając się, zszedł po schodach w stronę samochodu. Wciąż siedziałam zamrożona na swoim miejscu, kiedy drzwi zostały gwałtownie otwarte. A potem do mojego nosa dotarł jego znajomy, kojący zapach. – Katerina – wyszeptał. Powoli odwróciłam się w jego stronę, napotykając jego przekrwione, brązowe oczy. Jego twarz była zapadnięta, a broda długa i zaniedbana,