Wychodząc z samolotu, wypełniłem płuca świeżym powietrzem, którego tak bardzo mi brakowało na pokładzie. Z westchnieniem zarzuciłem torbę na ramię i ruszyłem w stronę wyjścia. Nie mogłem uwierzyć, że naprawdę to robię – dziewiętnastolatek wyciągnięty z uczelni, lecący przez pół kontynentu, z Los Angeles w Kalifornii do Toronto w Kanadzie, na jakieś durne spotkanie rodzinne... niesamowita zabawa... pomyślałem sarkastycznie. Po dotarciu do wyjścia pchnąłem drzwi i wyszedłem na zewnątrz. Świeża bryza Toronto omiotła moje policzki. Natychmiast dostrzegłem mojego przyrodniego brata, Damiana. Był o dwa lata młodszy ode mnie, miał brązowe włosy i zielone oczy, co było wyraźnym dowodem na to, że mamy wspólnego ojca... Robiłem, co mogłem, by nie przewrócić oczami, podchodząc do niego. Stał oparty o czarnego SUV-a, z rękami wetkniętymi w kieszenie bluzy i w czarnych spodniach. "Cześć, Caspian!" – na jego twarzy pojawił się największy i najbardziej sztuczny uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem, gdy tylko stanąłem przed nim. Odwzajemniłem uśmiech. "Kope lat, braciszku" – uścisnął mnie. Moje ciało zesztywniało z szoku, bo nigdy wcześniej mnie nie przytulał. Zawsze dbaliśmy o to, by zachowywać między sobą jak największy dystans i unikać kontaktu fizycznego. "Jak było w Los Angeles?" – wyszczerzył się, zaskakując mnie swoją nagłą radosnością. "Chodźmy, mama i tata czekają, żeby cię przywitać w domu" – dodał, a w jego głosie słychać było kanadyjski akcent, gdy otwierał drzwi od strony pasażera. Bez słowa wsunąłem się do środka i natychmiast zapiąłem pasy. On usiadł za kierownicą i odpalił silnik. Patrzyłem przez okno, gdy auto ruszyło. Minęło półtora roku, odkąd opuściłem dom, a niewiele się zmieniło. "Nawet nie wiesz, jak się ucieszyłem na wiadomość o twoim powrocie" – zaczął rozmowę, a ja spojrzałem na niego dziwnie. Czy on uderzył się w głowę? Najwyraźniej zapomniał o tym, że nigdy, ale to nigdy się nie dogadywaliśmy. Przypomniałem sobie nasze relacje – jeśli akurat nie okładaliśmy się pięściami, to skakaliśmy sobie do gardeł, a on teraz zachowywał się, jakby nic się nie stało... prychnąłem w duchu... w tę grę można grać we dwoje. "W domu było nudno bez ciebie, starszy bracie!" – kontynuował z uśmiechem, podczas gdy ja gapiłem się na niego z niedowierzaniem, po czym skinąłem głową. Może wydoroślał i przestał zachowywać się jak bachor, który chce mieć wszystko, co należy do mnie... to był nasz największy problem. Znów wyjrzałem przez okno. Reszta drogi minęła w całkowitej ciszy... nie licząc irytującej piosenki lecącej w radiu. **** "Caspian, Caspian, jesteśmy w domu". Głos Damiana zadudnił mi w uszach i obudziłem się gwałtownie. "Oops, sorki, że cię wystraszyłem" – powiedział i wysiadł z samochodu. Wziąłem torbę i wyszedłem z auta. Przede mną stała ogromna rezydencja przypominająca pałac, z niewielkim ogrodem kwiatowym – dokładnie tak, jak ją zapamiętałem. W tej samej chwili drzwi otworzyły się i wyszła z nich kobieta o blond włosach i blado-niebieskich oczach, ubrana w białą sukienkę. Promieniała, podchodząc do mnie, by mocno mnie uścisnąć. Po chwili odsunęła się i ujęła moją twarz w dłonie, szeroko się uśmiechając. "Witaj w domu, Caspianie" – powiedziała moja macocha, Beatrix Valerius. "Dzięki" – odpowiedziałem znudzony, już marząc o powrocie tam, skąd przyjechałem. "Chodź, musisz być zmęczony. Sprzątnęłam i przygotowałam twój pokój" – uśmiechnęła się promiennie i wprowadziła mnie do środka. Rodzina Valeriusów należała do najbogatszych w Kanadzie i dumnie obnosili się ze swoim bogactwem w każdym, nawet najmniejszym detalu. **** Wchodząc do swojego pokoju, westchnąłem z satysfakcją. Wszystko było dokładnie tak, jak zapamiętałem, nic nie zmieniło swojego miejsca. Mój pokój był prosty: duże łóżko, szafa, biurko do nauki w kącie, telewizor z płaskim ekranem, łazienka i wyjście na balkon. Rzuciłem torbę na podłogę, podbiegłem i wskoczyłem na łóżko, rozkoszując się jego ciepłem, znajomością i miękkością. Natychmiast podszedłem do szuflady i wyciągnąłem swój stary telefon. Próbowałem go włączyć, ale bateria była całkowicie wyładowana. Podłączyłem go do ładowarki i po chwili urządzenie ożyło. Uśmiechnąłem się na myśl o zadzwonieniu do mojego najlepszego kumpla i współlokatora. Już tęskniłem za Julianem. Zastanawiałem się, co ten idiota robi bez mnie – pewnie ślini się do swojego tajemniczego obiektu westchnień... zaśmiałem się pod nosem. W tym momencie drzwi mojego pokoju uchyliły się i zajrzała przez nie mała główka. Zaśmiałem się, gdy jej małe oczka skanowały pokój, aż spoczęły na mnie. "Caspian?" – zapytała cichym, zdezorientowanym głosem. Wyglądało na to, że w końcu nauczyła się wymawiać moje imię. "Wyjdź stamtąd, Orzeszku". Zasikała się ze śmiechu, wbiegła do pokoju i wpadła prosto w moje otwarte ramiona. Śmiała się jeszcze głośniej, gdy zacząłem kręcić się z nią w kółko, po czym odstawiłem ją na ziemię. "Tęskniłaś za mną, Orzeszku?" – zapytałem, a ona wydęła wargi. "Nie jestem już mała, mam już sześć lat!" – wtrąciła dumnie. "Och, mój błąd" – zaśmiałem się. Maisie miała cztery lata, kiedy wyjeżdżałem, i była mi najbliższą osobą w tej rodzinie. Miała kręcone brązowe włosy i zielone oczy, podobne do moich. "Więc nie tęskniłaś?" – zapytałem ponownie, kucając przy niej. "Oczywiście, że tęskniłam. Jesteś okrutny. Nigdy nie dzwoniłeś" – wydęła wargi i przygryzła dolną wargę... najsłodsze stworzenie na ziemi. "Przepraszam za to, ale teraz, kiedy jestem w domu, obiecuję ci to wynagrodzić". "Obiecaj" – wystawiła swój mały paluszek, a my złożyliśmy uroczystą przysięgę. "Obiecuję, Orzeszku" – pogładziłem ją po głowie, a ona zachichotała, klaszcząc w dłonie. "Caspianie, twój tata przyszedł!"