Perspektywa Elary Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam się schować, a po plecach przeszedł mi niepokojący dreszcz, gdy zobaczyłam wilczycę. Było w niej coś znajomego, choć nie potrafiłam dokładnie określić co. To samo denerwujące przeczucie, że jest niebezpieczna, wezbrało we mnie. Byłam pewna, że pod tą całą piękną powłoką kryje się zimna i podła natura. – Cil, kochanie – zawołała piskliwym głosem