Perspektywa Elary Rankiem padało, a lodowaty wiatr i ulewa tylko potęgowały przygnębienie w mojej piersi. Starałam się nie dawać za wygraną, ale wczesnym rankiem wymknęłam się do domu rodziców. W końcu przestałam udawać silną i pozwoliłam sobie na płacz. — Mamusiu — zawołał Kellan, siedząc na łóżku. — Czy jesteś chora? Zale przyniosła mi śpiącego Kellana około godziny temu. Dołączy do nas w watasz