Perspektywa Elary „Chciałeś się ze mną widzieć” – oznajmiłam swoje przybycie, wchodząc do gabinetu Valeriusa bez pukania i czekania na zaproszenie. Valerius uniósł leniwie wzrok znad raportu, który czytał, ani trochę nie poirytowany moim nagłym wtargnięciem. „Tak” – powiedział, wskazując gestem krzesła przed biurkiem. „Nalej sobie herbaty i usiądź”. Zdawał się nie spieszyć, co tylko mnie drażniło.