Perspektywa Cilliana „Dobrze spałaś?” – wyszeptałem, widząc Elarę leżącą cicho w moich ramionach. Obudziła się już jakiś czas temu, a jednak nie próbowała się poruszyć. „Tak” – odparła, unosząc wzrok na mnie. Jej niebieskie oczy były ciemniejsze niż zwykle, wyglądała na szczęśliwą i zrelaksowaną. „A ty?” – zapytała głosem ciepłym jak letni wiatr. „Ja też” – odrzekłem chrapliwie, całując ją w czoło