„Nie martw się, Eliaszu. Nie pisnę ani słowa” – powiedziała Aurelia z ciepłym uśmiechem, choć pod jej spokojną powierzchownością wrzała wściekłość. Nieświadomy jej prawdziwych uczuć, Eliasz uśmiechnął się z ulgą i pogładził ją po włosach. „Dzięki, Aurelio”. Aurelia zamrugała do niego słodko. „Eliaszu, Lyra też jest moją siostrą. To najmniejsza rzecz, jaką mogę zrobić”. Eliasz skinął głową, czując