„Osobliwość? Nazywasz mnie dziwadłem?” Lyra wydęła wargi, wyraźnie poirytowana. „Nie, to tylko komplement”, powiedział leniwie Killian, szczerząc się, po czym położył dłoń na jej wąskiej talii i delikatnie zsunął ją ze swoich kolan. Ale gdy tylko między nimi powstało trochę wolnej przestrzeni, Lyra natychmiast się przysunęła, owijając swoje blade ramiona wokół jego szyi. Jej oczy lśniły, gdy zapytała: „Więc, wypocząłeś już? Kiedy zaczynamy?”. Killian został zbity z pantałyku. „Dlaczego ona tak się na to uparła?” — pomyślał. „Naprawdę chcesz ze mną spać?” — zapytał, unosząc jej podbródek z drażniącym uśmiechem i patrząc na nią z uniesioną brwią. „Oczywiście”, odpowiedziała Lyra niewzruszona. Mrużąc oczy, posłała mu chytry, uwodzicielski uśmiech. Killian nie mógł w to uwierzyć — była tak niewinna, a jednocześnie tak bezpośrednia. To było tak, jakby nigdy nie słyszała o normach społecznych. „Jakie ona miała dzieciństwo?” — zastanawiał się, nieco zdezorientowany. „Zachowujesz się tak przy każdym facecie?” — zapytał, wciąż próbując ją rozgryźć. „Co masz na myśli?” Lyra przysunęła się jeszcze bliżej, przyciskając się do niego. „No wiesz, kiedy spotykasz faceta i po prostu od razu chcesz iść na całość, być gotowa na numerek?” — zapytał Killian, czując się nieco niezręcznie. „Nie!” Lyra pokręciła głową bez wahania. „Jesteś pierwszym facetem, przy którym tak się poczułam!”. „Ja? Pierwszym?” Killian zachichotał. Słyszał to już wcześniej, ale jej szczerość go zaskoczyła. „Dlaczego ja?”. „Bo jesteś niesamowicie seksowny. Podobasz mi się!” — powiedziała pewnie Lyra. Killianowi na chwilę zabrakło tchu. „A więc jest jedną z tych, którym chodzi tylko o wygląd, co?” — pomyślał. ***** Po tym, jak Killian wielokrotnie powtarzał, że nie może z nią teraz spać, Lyra w końcu porzuciła pomysł romantycznej schadzki. Gdy wychodzili z pokoju trzymając się za ręce, Lyra wciąż kurczowo trzymała jego dłoń, jakby bała się go puścić. Barrett, obserwując to z dołu, był całkowicie zaskoczony. Killian wyglądał na sfrustrowanego i bezradnego, podczas gdy na twarzy Lyry malowało się czyste szczęście. Barrett szybko podszedł i zapytał: „Panie Vane, co tu się dzieje?”. Killian posłał Lyrze bezradne spojrzenie — jej ręka wciąż była spleciona z jego ramieniem — i westchnął, a na jego ustach błąkał się cień uśmiechu. „Wygląda na to, że przyczepiła się do mnie ta mała rozrabiaka”. „Co?” — Barrettowi niemal opadła szczęka. Mówiąc wprost, Killian sprowadził Maię właśnie na ten występ, mając nadzieję, że przestraszy młodą damę z rodu Caldwellów. Tymczasem ona nie tylko nie uciekła z przerażeniem, ale wręcz się do niego przykleiła. Killian zerknął na zegarek, a potem zwrócił się do Lyry miękkim, niemal drażniącym tonem. „Robi się późno, może skoczymy coś zjeść?”. „Jasne!” — powiedziała Lyra, a jej głos brzmiał radośnie i ekscytująco. „Na co masz ochotę?”. „Na cokolwiek z mięsem!” — odparła natychmiast, bez cienia wstydu wyjawiając swoje preferencje. Killian odwrócił się do Barretta i rzucił swobodny rozkaz. „Zawieź nas do mojego stałego miejsca”. „Zrozumiałem”, odpowiedział Barrett, jak na profesjonalistę przystało. W samochodzie Lyra przycisnęła twarz do szyby, z zapałem obserwując mijane krajobrazy, a z jej osoby niemal promieniowała energia i optymizm. Killian tymczasem oparł podbródek na dłoni, po cichu obserwując siedzącą obok dziewczynę. Dowiedziawszy się o przeszłości Lyry, kazał już swoim ludziom ją prześwietlić. Pojawiła się w sierocińcu w wieku dziesięciu lat, najwyraźniej nie pamiętając swojej przeszłości. Po spędzeniu tam trzech lat, zniknęła bez śladu. Dyrektor sierocińca podejrzewał, że uciekła z jakimś mężczyzną, i od tamtej pory ślad po niej zaginął. Jego ludzie nie znaleźli ani jednego tropu. Lyra była kompletną zagadką. Z jakiegoś powodu Killian usłyszał własne pytanie: „Więc co robiłaś po odejściu z sierocińca?”. „Hm?” Lyra odwróciła się i wskazała na siebie, nieco zdezorientowana. „Kian, do mnie mówisz?”. On jednak odrzucił tę wątpliwość i skinął głową. „Tak, ciebie pytam”. Spodziewał się, że uniknie odpowiedzi, ale zamiast tego odparła rzeczowo: „Pracowałam”. „Pracowałaś?” Uniósł brew, zaskoczony. „Jaka to była praca?”. Lyra rzuciła szkołę w wieku około 13 lat i szczerze mówiąc, zastanawiał się: „jaka legalna firma w ogóle zatrudniłaby ją w tym wieku?”. Gdy tylko pojawił się ten temat, oczy Lyry rozbłysły. Przesiadła się bliżej Killiana i z entuzjazmem zaczęła wyliczać swoje „imponujące resume”. „Kiedy byłam dzieciakiem”, zaczęła, „żadna normalna firma nie chciała mnie przyjąć, więc pracowałam jako ochroniarz. Później zajęłam się zleceniami jako płatny zabójca, byłam najemniczką, prowadziłam samochody... do licha, nawet malowałam obrazy dla ludzi. O, a kilka lat temu był taki wielki hit, piosenka 'The Shadows' — to byłam ja! Sprzedałam ją za całkiem niezłą sumkę — cztery i pół tysiąca dolców!”. Killian po prostu siedział, mrugając z niedowierzaniem. „Co?”. Barrett Knight, siedzący na miejscu kierowcy, był równie oszołomiony. „Serio?”. Nie kupowali tego, myśląc, że wyobraźnia Lyry jest na zupełnie innym poziomie. „Hm? Kian, wszystko w porządku? Dlaczego tak milczysz?” Po długiej pauzie Lyra zauważyła, że coś jest nie tak i pomachała mu ręką przed twarzą, próbując go ocucić. Po chwili, która wydawała się wiecznością, Killian w końcu chwycił ją za rękę, wziął głęboki oddech, a potem zapytał tonem o wiele poważniejszym niż dotychczas: „Muszę, żebyś była ze mną szczera”. „Oczywiście!” Lyra skinęła głową, nagle sama wyglądając na poważną. Killian zawahał się przez moment, po czym zapytał: „Kiedy zaczęłaś mieć... te objawy? Jak długo to już trwa?”.