Benson poczuł nieznane dotąd zagrożenie. Zaryczał i z wściekłością zamachnął się pięścią na mrocznego demona stojącego przed nim. Łańcuch na jego nadgarstku zadzwonił metalicznie, napinając się gwałtownie. Juliana uchyliła się przed ciosem. Nie spieszyła się z atakiem, lecz przemówiła do niego łagodnym głosem: – Benson, to ja. Uspokój się. Jednak w uszach Bensona jej głos brzmiał jak głos diabła,