Selene była tak wściekła, że nie mogła utrzymać uśmiechu, gdy zdała sobie sprawę, co Juliana miała na myśli. Spojrzała na Julianę i powiedziała agresywnie: – Wciąż kochasz Jaydena. Jesteś zazdrosna i nie chcesz nam pobłogosławić. Ale dlaczego musisz nas przeklinać? Juliana patrzyła w swój telefon, nie podnosząc wzroku: – Śmieć pasuje do śmietnika. Czego mam zazdrościć? Śmieć i śmietnik. Te słowa sprawiły, że słodka i skrzywdzona twarz Selene nagle drgnęła. Miała ochotę spoliczkować Julianę. Selene dąsała się: – Poślubiłaś pana Leacha, czego zazdrości ci wiele kobiet. Pan Leach nie powinien ustępować Jaydenowi, z wyjątkiem wyglądu i osobowości, prawda? Juliana redagowała wiadomość tekstową. Kiedy to usłyszała, jej palce na chwilę zamarły. Myśląc o tym przystojnym i powściągliwym mężczyźnie, uśmiechnęła się lekko i powiedziała chłodnym głosem: – Jayden nie zasługuje, by go z nim porównywać. Selene wpatrywała się w Julianę, mówiąc: – Wygląda na to, że jesteś bardzo szczęśliwa z panem Leachem i tak szybko zapomniałaś o Jaydenie? Juliana podniosła wzrok, zaśmiała się sarkastycznie i ponownie spojrzała w telefon, nie zadając sobie trudu, by zwracać uwagę na Selene. W pamięci Juliany Selene zawsze była anielską jędzą, która zawsze udawała delikatną i hojną, ustępującą Julianie i rzekomo przez nią dręczoną na oczach wszystkich. Ale kiedy były tylko we dwie, Selene pokazywała swoje prawdziwe oblicze, drwiąc i szydząc z Juliany oraz chwaląc się swoim związkiem z Jaydenem. Juliana często przeklinała i biła Selene, gdy ta ją irytowała, co skutkowało tym, że Jermaine nienawidził Juliany, a ona sama zyskała reputację aroganckiej i dominującej. Juliana nie zwracała uwagi na Selene, ponieważ jej umiejętności nie stanowiły nawet jednej dziesiątej tego, co potrafiła Wendy. Selene przez chwilę wpatrywała się w Julianę ze zmarszczonymi brwiami. Zauważyła, że Juliana wydawała się inna niż wczoraj. Chociaż Juliana bywała arogancka i figlarna, była posłuszna swojej siostrze, nawet jeśli ta popchnęła ją do wody. Co więcej, Juliana kochała Jaydena. Kiedyś była zazdrosna, gdy słyszała, że Jayden jest blisko jakiejkolwiek kobiety, więc jak mogła być teraz tak beztroska? Juliana udawała, prawda? Selene spuściła głowę, mówiąc cichym głosem: – Tak bardzo kochałaś Jaydena. Ja... mogę ci go oddać. Jej nagłe słowa sprawiły, że Juliana spojrzała na nią, a potem na drzwi. Zgodnie z przewidywaniami, w drzwiach stał Jayden. Zanim Juliana zdążyła cokolwiek powiedzieć, nagle usłyszała głuchy odgłos. Podniosła wzrok i zobaczyła Selene klęczącą przed nią. Selene klęczała przed Julianą, zdjęła pierścionek z diamentem z ręki i podała go obiema dłońmi, płacząc: – Jill, oddam ci Jaydena. I pierścionek też. Przesunęła się o krok do przodu na kolanach: – Obiecuję ci wszystko, tylko nie krzywdź Jaydena. Nie wyjdę za niego, wyjdę za Bensona Leacha zamiast ciebie. Jayden, który właśnie wszedł, natychmiast wpadł w furię, słysząc takie słowa i widząc swoją ukochaną dziewczynę klęczącą na ziemi. Jayden podbiegł szybko, podciągnął Selene w górę i krzyknął wściekle: – Juliano, wyżyj się na mnie! Do czego zmuszasz Selene? Selene chwyciła dłoń Jaydena i potrząsnęła głową ze łzami w oczach: – Jayden, to nie ma nic wspólnego z moją siostrą. Ona mnie nie zmuszała. To był mój własny pomysł. Nie wiń jej. Jayden krzyknął wściekle: – Selene, ona zawsze utrudniała ci życie, bo nie chce, żebyś była szczęśliwa. Odwrócił się do Juliany i wrzasnął: – Nigdy nie zakocham się w takiej dziwce jak ty, nawet jeśli umrę! Powinnaś już sobie odpuścić!