W salonie stary pan Leach obserwował, jak wchodzą, trzymając się za ręce. Na twarzy Bensona malował się uśmiech. To sprawiło, że staruszek odetchnął z ulgą. Benson z powodu swojej choroby nigdy się dużo nie uśmiechał, a nawet jeśli czasem przybierał uśmiech, nie płynął on z serca. Teraz nawet jego oczy się śmiały i pozwalał Julianie trzymać się za rękę, co wróżyło same dobre rzeczy. Pan Leach zauw