Jayden nie zdążył dokończyć zdania, gdy usłyszał szczekanie psa. Podniósł wzrok i zobaczył ochroniarza z wściekłym psem na smyczy. Pies obnażył ostre kły i wpatrywał się w niego dziko, jakby patrzał na swoją ofiarę. Jayden wpadł w panikę na ten widok. Ochroniarz odpiął smycz. „Hau! Hau!” Pies podskoczył i rzucił się w stronę Jaydena. Twarz Jaydena zbladła ze strachu, instynktownie odwrócił się i zaczął biec: „Juliano, już mnie nie obchodzisz!” Juliana i Benson stali w drzwiach, obserwując Jaydena ściganego przez psa; instynkt przetrwania obudził w nim potencjał do szybkiego biegu. Wyglądało na to, że Jayden wkrótce zostanie pogryziony. Benson uniósł lekko brew w dobrym nastroju: „Pani Leach, jest pani taka bezwzględna, żeby szczuć psem mężczyznę, którego wcześniej pani kochała”. Juliana spojrzała na niego w górę: „Więc nie zadzieraj ze mną, albo zamorduję własnego męża”. Benson pochylił się, przysunął blisko niej i znalazł się twarzą w twarz z nią: „Pani Leach, czy jest pani aż tak dobra we flircie?” Juliana nie zrobiła uniku, lecz patrzyła prosto na niego: „Panie Leach, czy ja muszę z panem flirtować?” Oboje przestali mówić i nie odwracali wzroku. Stali twarzą w twarz, a ich oddechy splatały się, podczas gdy padały na nich promienie słońca. Atmosfera między tą dwójką była niewytłumaczalnie harmonijna. Starszy pan Leach zobaczył tę scenę i pospiesznie zrobił zdjęcie swoim telefonem komórkowym. Wnuczka była wystarczająco dobra, by poradzić sobie z jego wnukiem. Ostatecznie to Benson został pokonany. Jej oczy były piękne, zwłaszcza gdy odbijały jego twarz. A świeży, leczniczy zapach, który od niej bił, przyciągał go i w szczególności koił jego manię. Benson stał z rękami w kieszeniach i zapytał ją: „Pani Leach, co teraz?” Juliana również odwróciła wzrok: „Będę towarzyszyć ci podczas ogólnych badań”. Nie wiedziała jeszcze zbyt wiele o stanie Bensona. Zeszłej nocy nie podała leku zgodnie ze wskazaniami, a jedynie użyła akupunktury, by go uśpić. Wyglądało jednak na to, że to nie zadziałało. Mania Bensona nie była chorobą, lecz trucizną. Ktoś go otruł. Gdyby ta osoba wiedziała, że ona potrafi go wyleczyć, Juliana musiałaby zginąć pierwsza. Benson: „Badania przedmałżeńskie czy badanie przed ciążą?” „Andrologia, przedwczesny wytrysk” – powiedziała Juliana i poszła na górę. Benson: ... Widząc, że jego własny wnuk został pokonany, starszy pan Leach zaśmiał się serdecznie. ... W ciągu dnia Juliana towarzyszyła Bensonowi podczas badań fizykalnych. Wyniki badań nadeszły wieczorem. Benson patrzył, jak Juliana siedzi na sofie, spoglądając na wszystkie raporty z badań, marszcząc brwi to znowu zaciskając usta. Miękkie światło padało na jej ciało, które wydawało się ozłocone warstwą złota i mglistego blasku, co wyglądało niezwykle pociągająco. Benson poczuł lekkie mrowienie, patrząc na nią, i zatęsknił za zapachem jej ciała. „I jak?” Juliana przeczytała nie tylko dzisiejsze raporty z badań, ale także te wcześniejsze. Podniosła na niego wzrok: „Wyniki badań nie pasują do twojego stanu fizycznego. W raporcie nie ma nic złego z twoim ciałem, z wyjątkiem twojego stanu psychicznego”. Ale kiedy badała jego puls, zauważyła, że został zatruty specjalnym rodzajem neurotoksyny. Benson zmrużył lekko oczy, wyczuwając niebezpieczeństwo: „Wyniki są fałszywe?” Jego dziadek zorganizował specjalny zespół medyczny wyłącznie dla niego z powodu jego choroby. Jeśli jego choroba nie będzie kontrolowana lub leczona dłużej, umrze! Juliana nie kłopotała się czytaniem reszty listy kontrolnej: „Niekoniecznie. Muszę to sprawdzić dokładniej”. Musiała dowiedzieć się, co to za neurotoksyna, aby móc pracować nad antidotum. Benson kiwnął głową: „Dobrze”. Juliana była zaskoczona jego szybką zgodą: „Nie podejrzewasz mnie?”