Oczy Selene poczerwieniały, gdy spuściła głowę. – Przepraszam, to wszystko moja wina. Nie gniewaj się, Jill. Jermaine wpadł w jeszcze większy gniew i obwinił Suzanne: – Dlaczego pozwoliłaś Selene przeprosić bez pytania? Jaką jesteś matką? Suzanne uśmiechnęła się łagodnie. – To słuszne, że młodsza siostra ustępuje starszej. Poza tym, jak Jill mogłaby zrobić coś złego? Zeszła na dół i spojrzała na Julianę z pełnym miłości uśmiechem. – Jill, nie bój się, mama cię wesprze i nie pozwoli im cię dręczyć. Juliana spojrzała na Suzanne, która nie była szczególnie ładna, ale wciąż czarująca. Jednak Suzanne nie dorównywała matce Juliany i nie miała nawet jednej trzeciej jej urody. Ale to ta kobieta ukradła Jermaine’a matce Juliany i zajęła jej miejsce w rodzinie. Suzanne nieco się przestraszyła, gdy Juliana na nią spojrzała, i odwróciła głowę, by zganić Selene: – Selene, dlaczego znowu dokuczasz Jill? Ile razy ci mówiłam, żebyś jej ustępowała? Dlaczego nie słuchasz? Selene pochyliła głowę i zapłakała: – Ustępuję. Ustąpię Jill. Niczego nie chcę. Jermaine widząc płaczącą córkę, poczuł ból serca. Robił się coraz bardziej wściekły: – Dlaczego Selene ma ustępować Julianie? Juliana na pewno znowu ją dręczyła. Jayden wstał w obronie Selene i powiedział ze złością: – Juliana powiedziała Selene, żeby nie zaręczała się ze mną i kazała Selene wyjść za mąż za członka rodziny Leachów zamiast niej. – Selene się nie zgodziła, a ona kazała jej klękać. Nawet mnie kopnęła. Próbuje wygryźć Selene. Selene płakała, kręcąc głową: – To nie tak. To nie wina Jill. To ja chcę oddać Jaydena Jill i wyjść za Bensona Leacha zamiast niej. Tato, nie wiń Jill. Jermaine wpadł w furię, słysząc te słowa. – Jak śmiesz prosić Selene, by wyszła za Bensona zamiast ciebie? Wysyłasz ją na śmierć! Czy ty w ogóle jesteś siostrą? Gdy te słowa padły, Jermaine podniósł rękę, by uderzyć Julianę w twarz. Twarz Juliany stała się ponura i miała już oddać cios, gdy stojąca obok Suzanne szybko chwyciła Jermaine’a za rękę. – Jermaine, mów grzecznie. Nie pozwolę ci uderzyć Jill. Jermaine okazał gniew: – Przez tyle lat Selene oddawała Julianie swój pokój, swoje zabawki i prawie swojego chłopaka. Teraz Juliana prosi Selene, żeby umarła. Czy ona ma serce? Czy wciąż zachowuje się jak siostra? Suzanne zacisnęła uścisk na jego dłoni, by powstrzymać go przed uderzeniem Juliany. – Wszystko w porządku. Skrzywdziliśmy Jill i zgadzam się, żeby Selene poszła do Leachów. Powiedziała bohatersko: – Nie możesz patrzeć, jak Selene idzie na śmierć. Ja też nie mogę patrzeć, jak Jill idzie na śmierć. Obie są moimi córkami. Jeśli jedna musi zostać poświęcona, niech to będzie Selene. Słysząc to, Juliana podniosła oczy, by spojrzeć na Suzanne chłodno i odezwała się zimnym głosem: – Moja matka już nie żyje. Suzanne, ty, kochanica, chcesz być moją matką? Idź i połóż się najpierw na cmentarzu. Juliana kiedyś też nienawidziła Suzanne, ale wkrótce wzruszyła ją jej „dobroć”. Powodem było to, że Suzanne spełniała wszystkie zachcianki Juliany. Kiedy Juliana nie chciała iść do szkoły, Suzanne zwalniała ją z lekcji i zabierała na zabawę. Kiedy Juliana czegoś chciała, Suzanne jej to kupowała. Juliana nie musiała ćwiczyć gry na pianinie ani tańca. Pozwalano jej opuszczać szkołę, bić się, sprawiać kłopoty i utrzymywać chłopców do towarzystwa... W sumie Suzanne bezwarunkowo wspierała Julianę we wszystkim, co chciała robić, i pomagała jej, gdy coś szło nie tak. Taka „dobroć” miała na celu zniszczenie jej poprzez rozpuszczenie! Suzanne zmieniła Julianę w nieudacznika, a Juliana była jej za to wdzięczna!