Benson, który całował ramię Juliany, usłyszał to i na chwilę zastygł. Podniósł głowę; jego oczy wciąż były przekrwione, wypełnione dzikością i silną zaborczością. Spojrzał na Julianę i otworzył usta z pewnym trudem: – Pani Leach, Juliana. Brzmiał choro, jego głos był dziki jak u bestii, a nawet niezbyt wyraźny. To była jedyna odrobina poczytalności i pamięci, jaka mu pozostała. Słysząc jego odpowi